Gümüşhane’nin Kelkit ilçesine bağlı Söğütlü Beldesinde yaşamını sürdüren 45 yaşındaki Rukiye Arslan, kas güçsüzlüğü hastalığı nedeniyle ellerini kullanmakta zorlanmasına rağmen, azmiyle hem resim hem de edebiyat dünyasında parmakla gösterilen bir başarı elde etti.
Çocukluğundan itibaren resim sanatına ilgi duyan ancak imkânsızlıklar sebebiyle yeteneğini uzun süre ön plana çıkaramayan Arslan, hayatını değiştiren dönüm noktasını 12 yıl önce yaşadı. Söğütlü Beldesine gelen resim öğretmeni Zehra Albayrak’ın desteğiyle içindeki cevheri keşfeden Arslan, karakalem çalışmalarına yoğunlaşarak kendisini geliştirdi.
Haftada Üç Gün Süren Zorlu Eğitim Meyvesini Verdi
İlk dönemlerde kuzenlerini ve arkadaşlarını çizerek amatör çalışmalar yapan Rukiye Arslan, çevresinden aldığı olumlu tepkiler üzerine eğitilmeye karar verdi. Resim öğretmeni Zehra Albayrak’ın üç yıl boyunca haftada üç gün kendisini sabahları evinden alarak başlattığı düzenli eğitim süreci, Arslan’ın kendi kişisel sergisini açabilecek teknik seviyeye ulaşmasını sağladı.
Kelkit Gençlik Merkezinde kendisine tahsis edilen özel odada çalışmalarına devam eden Arslan, burada öğrencilerle söyleşiler gerçekleştirerek sergiler açmaya başladı. Emeğinin boşa gitmesini istemediğini belirten Arslan, kendisi için sağlanan bu istihdam ve üretim olanaklarının sürekli hale getirilmesini talep etti.
“Herkes Tek Eliyle Çizerken Ben İki Elimle Mücadele Ediyorum”
Kas güçsüzlüğü nedeniyle birçok kişinin tek elle yaptığı işlemleri iki eliyle gerçekleştirdiğini anlatan Arslan, özellikle gölgelendirme çalışmalarında büyük güç harcadığını dile getirdi. Kas güçsüzlüğü nedeniyle birçok kişinin tek elle yaptığı işlemleri iki eliyle gerçekleştirdiğini anlatan Arslan, özellikle gölgelendirme çalışmalarında büyük güç harcadığını dile getirdi.
Her Portre İçin Günlerce Emek Veriyor
Fiziksel engelinin getirdiği zorlukları açık yüreklilikle paylaşan Rukiye Arslan, normal bir insanın bir günde tamamlayabileceği detaylı bir yüz çizimini, kas güçsüzlüğü ve siyah alanları bastırma zorunluluğu nedeniyle ancak bir haftada bitirebildiğini ifade etti.
Çizimlerinde dengeyi sağlamak adına siyah, beyaz ve gri tonları titizlikle kullandığını aktaran sanatçı, bu süreçte sadece hamur silgiden destek aldığını belirtti.
“Bu Bana Dünyanın En Güzel Mutluluğu”
Resim yapmanın kendisi için tarif edilemez bir mutluluk olduğunu vurgulayan Arslan, “Belki insanlara sıradan gelebilir ama bana göre dünyanın en güzel hissi ve en büyük mutluluğu. Bu işi sürdürmek istiyorum. Emeğimin boşa gitmesini istemiyorum” ifadelerini kullandı.
İŞKUR kapsamında başladığı görev süresinin sona ermesini istemediğini belirten Arslan, sanat üretmeye devam edebilmek için uygun çalışma ortamının sürmesini arzuladığını söyledi.
Sanatın kendisine dünyanın en güzel mutluluğunu yaşattığını dile getiren Arslan, kendisiyle aynı durumu paylaşan tüm engelli vatandaşlara, “Hayallerinin peşinden koşmaktan vazgeçmesinler, yeteneklerini ortaya koysunlar ve içlerindeki cevherleri saklamasınlar” sözleriyle çağrıda bulundu.
“Asıl En Güzel Sanat İnsan Olmaktır”
Rukiye Arslan’ın başarıları sadece görsel sanatlarla da sınırlı kalmadı. Evdeki boş zamanlarında küçük makinesiyle kıyafetler diken ve üretkenliğini her alana yayan Arslan, edebiyat dünyasına da adım attı. Şairlik yönüyle de takdir toplayan sanatçının, tamamen şiirlerden oluşan “Kalemimde Parmak İzlerim” adlı ilk kitabının olduğunu, ikinci şiir kitabının hazırlıklarına da ara vermeden devam edttiğini kaydetti.
Sanatın yalnızca resim yapmak olmadığını belirten Arslan, sözlerini şu cümleyle tamamladı: “Ben karakalem çiziyorum ama asıl en güzel sanat insan olmak.”
